Het restaurant in de watertoren op Rotsoord heette tot een paar jaar geleden officieel WT Urban Café & Kitchen, maar iedereen noemde het altijd gewoon De Watertoren. Op een gegeven moment gaf de zaak het op en paste de naam aan. Aan het restaurant zelf veranderde nauwelijks iets. Fine dining op grote hoogte — en dat letterlijk: op de tiende verdieping lunch of dineer je met uitzicht over de stad. De negende verdieping is voor avonddienst, naast de open keuken. Allebei de verdiepingen doen wat ze beloven.
Beluister de podcastrecensie van Eten wat de podcast over De Watertoren
Aanbellen en omhooggaan
Je moet aanbellen beneden, dan doen ze de deur open en klim je in de langzaamste lift van heel Utrecht omhoog. Die kraakt. Die piept. Even vraag je je af of je halverwege blijft hangen. Maar je komt er gewoon boven aan, en dan begint het avontuur pas.
Reserveren is een uitdaging — het is een populair restaurant, en de tiende verdieping is vrijwel altijd vol. Slim is om een plek op de negende te boeken, maar er direct bij te zeggen dat je graag buiten wil zitten. Dan eet je alsnog op de tiende, gewoon op het terras, terwijl de rest binnen zit te kakelen.
Ger deed precies dat. Drie weken van tevoren gereserveerd, en op de avond was het prachtig weer. Vijfentwintig graden, een licht windje, de zon die langzaam zakte boven Utrecht. Hij zat buiten met zijn vriendin en de serie foto’s die hij maakte — elk gerecht op dezelfde plek, het licht steeds anders — vertelt eigenlijk alles over wat dit restaurant kan zijn.
Zuur is hip
De keuken van De Watertoren heeft een duidelijk handschrift dit seizoen: zoetzuur. Ger had het in Capslock opgeschreven, als eerste noot. En Jelle: heel zuur. En daarnaast: fantastisch, want ik hou ervan. De gerookte zalm zat in een komkommerzuurbadje. Niet raar — eerder verfijnd, maar wie niet van die scherpe, frisse smaken houdt, moet misschien wachten op het herfst- of wintermenu.
Verder stonden kalfszwezerik en lam optafel. Een vijfgangenmenu voor 68 euro. De gevulde eieren als amuse — met eenAziatisch element hebben iets geestigs: duur gevulde eieren, net als bij oma’s verjaardag, maar dan heel lekker bereid. Jelle had het lunchmenu op de tiende verdieping, met een Riesling uit de Pfalz die hij omschreef als precies zoals die zou moeten zijn. Dat zegt genoeg.
Verrassend is het niet. Klassiek fine dining, geen borden die je doen denken: holy shit, wat is dit? En dat is ook de kritiek die van luisteraars terugkwam: er mist iets van een duidelijke visie, zoals je die wél ziet bij Heimat of restaurant 273. Dat klopt. De Watertoren is van Feast Family — de ondernemers achter Street Food Club, Rum Club, Carmel Market en inmiddels ook vakantieparken. Hier begonnen Joost Bergstein en Wes Schutelkamp ooit, vanuit Podium onder de Dom. De fijnste zaak van de stad was wellicht het plan. Inmiddels is het één van de vele, en dat proef je misschien een beetje.
Maar dan die avond
Het mooie weer doet iets met de score, en dat zeggen ze er eerlijk bij. In de winter, op de negende verdieping zonder uitzicht, is het een ander restaurant. Dan is de rekening van 215 euro voor twee personen — inclusief wijnpairing, exclusief de dertig euro aanbetaling — een stuk moeilijker te rechtvaardigen.
Met mooi weer, buiten, de zon die over de stad zakt? Dan is het misschien wel de mooiste plek van Utrecht om te eten. En dat telt mee.
Eindcijfer: 8,0
