Aan het Vredenburg te zien in roze neonletters: Place: Fusion & Grill. En ergens binnen hangt in lichtletters de tekst This must be the place. Dat klopte — dit was inderdaad Place. Maar of je er bewust naartoe moet gaan, is een andere vraag.
Beluister de podcastrecensie van Eten wat de podcast over Place Fusion & Grill
Het mysterie van het Vredenburg
Place bestaat al een aantal jaren op het Vredenburg en fascineerde Jelle al geruime tijd. Van buiten altijd druk, van binnen nooit iemand die hij kende er ooit geweest was. Vrienden, familie, vage kennissen, toevallige passanten in de rij bij de Albert Heijn — niemand. En dus liep hij op een avond naar binnen. Na een paar minuten was het duidelijk: Place is een halaletablissement. Dat staat nergens aan de buitenkant, geen bordje, geen sticker in de hoek van het raam. Opvallend.
Van binnen is alles turquoise. Turquoise muren, turquoise stoelen, turquoise sfeer. Hier en daar een neonroze LED-tekst. Een luchtige, kleurrijke ruimte die nergens opdringerig is maar ook nergens indruk maakt. Het is een familierestaurant – er worden verjaardagen gevierd, er wordt gezongen door het personeel als iemand jarig is, er zitten kinderen aan tafel. Niemand hoeft zich hier ongemakkelijk te voelen, en dat is de grootste verdienste van de plek.
De kaart: alles en meer
De menukaart is een Winkler Prins Encyclopedie aan mogelijkheden. Sushi, pokébowls, gyoza’s, spare ribs, vega burgers, lamsschouder met honingtijmsaus, kip — you name it. Place noemt zichzelf Fusion & Grill en dat is een accurate beschrijving als je fusion omschrijft als: dingen die populair zijn, op een hoop.
Jelle bestelde twee keer voor deze recensie. Eerste keer: sushi. Niveau: vergelijkbaar met de sushi die ze inmiddels ter plekke maken bij de Albert Heijn XXL. Niet vies, maar ook niet waarom je speciaal naar een restaurant gaat. Tweede keer: de kipburger. Prima. Gewoon een prima kipburger.
Ger bestelde bao buns met garnalen en een lamsrack met honingtijmsaus. De bao buns waren teleurstellend — een beetje gekke brokken van binnen, niet de stevige luchtige variant die hij verwachtte als zelfverklaarde bao bun-liefhebber. De honingtijmsaus bij het lams was best lekker, maar de verhouding was zoet-dominant: veel honing, weinig tijm. Dat geldt eigenlijk voor het hele eten — alles is net iets te zoet, net iets te glad, net iets te gewoon.
Detail: achter de bar stond een fles die eruitzag als een fles drank. Jelle vroeg wat het was. De serveerster: geen idee, maar ik kan het wel gaan vragen. Het bleek alcoholvrije amaretto te zijn, een leuke vondst voor een halaletablissement.
De bediening
En moeten we het hebben over het lastigste, het pijnpunt zo u wil. De bediening laat op allerlei vlakken te wensen over. Ongeïnteresseerde jongeren die dit als bijbaantje doen, die niet uit zichzelf langskomen of doorvragen. En qua service? Een tafelgenoot bestelde spare ribs en kreeg geen handdoekje of tissue om achteraf zijn handen mee af te vegen. Kleine dingen, maar samen vormen ze het beeld van een zaak die inhoudelijk tevreden is met zichzelf.
Voor wie en waarom het vol zit
Place trekt een publiek dat er bewust naartoe gaat: een halaletablissement met een brede kaart, weinig concurrentie in Utrecht voor precies die combinatie, en een sfeer die feestjes en families verwelkomt. Voor die doelgroep is het een logische keuze. Maar voor wie niet specifiek op zoek is naar halal eten en gewoon een avondje wil genieten van goed eten in een leuke omgeving, past Place niet echt in Utrecht. Jelle en Ger omschrijven het als een restaurant voor Terweijde. Of Nieuwegein. Niet om te kwetsen, maar het past gewoon niet bij de verwachtingen die je hebt van een restaurant dat prominent aan het Vredenburg zit.
Eindcijfer: 5,0
