Beluister de podcastrecensie van Tripleclub

Werfkelder met een selfie en een bijlsmijtcomputer

De Tripleclub zit in een werfkelder aan de Lange Viestraat en noemt zichzelf een “Social Hangout”. Dat is een term die je tegenwoordig vaker hoort, maar hier klopt hij redelijk. De inrichting is compact, de sfeer is leuker dan die van een standaard sportsbar en de technologie doet haar best.

Bij de dartborden hangt een iPad-achtig scherm waarop je het spel kiest, namen invoert en een selfie maakt. Die selfie duikt daarna her en der op in de interface – handig voor de identificatie, grappig voor de beleving. Wat de Tripleclub echt onderscheidt: er hangt een camera op de baan die automatisch filmt wanneer iemand een winnende worp doet. Die clip wordt daarna gemaild. Of je daar op zit te wachten is persoonlijk, maar het voelt als een doordachte extra.

Social darts: veel varianten, één winnaar

De spelvariantbibliotheek is indrukwekkend. Naast de klassieke 501 en 301 zijn er opties als biertje vullen (hoog gooien), voetbal darts waarbij je de linker- en rechterkant van het bord als doel hebt, en diverse andere modi waarvan de regels soms wat zoeken vereisen. Leuk om te ontdekken, al vergt het even voordat iedereen begrijpt wat er precies van hem verwacht wordt.

Wel een ding: we waren oprecht opgelucht toen het negentig minuten erop zat. Dat is namelijk nét een fractie te lang. Voor wie normaal dart: aanrader. Voor wie er minder ervaring mee heeft: reken op een avond bescheiden scores en veel bewondering voor iemand anders.

Klein maar knus – tot het druk wordt

The Triple Club is kleiner dan bijvoorbeeld iets als The Grand Shuffle. Dat heeft twee kanten. Aan het begin van de avond hadden wij een hoek van de zaak grotendeels voor onszelf – drie banen, rustig, fijn. Later stroomde het vol, inclusief een brigade brandweermannen wiens truck buiten geparkeerd stond. Opeens voelde de ruimte een stuk voller en ontstond er een kroeggevoel dat de avond eerder afsloot dan dat het haar verlengde. Prettig, maar niet voor iedereen.

Eten: borrelplank zonder mayo

De borrelplank bevatte ham, kaas, chicken tenders en een assortiment bites. Op de kaart staan ook pinza’s, maar die hebben we niet besteld. Het eten is vergelijkbaar met de plank bij The Grand Shuffle – niet de reden waarom je komt, maar het vult prima aan.

Eén serieuze klacht: er was geen mayo. Alleen aioli. Nu is er niets mis met aioli, maar een borrelplank verdient gewoon mayo. Dat is geen persoonlijke voorkeur, dat is een principe. En de ham op de plank was de goedkopere variant – niet de pata negra die je in de context van ‘borrelplank’ misschien zou hopen. Jammer, maar eerlijk.

Conclusie

De sfeer is vriendelijk, de technologie werkt aardig de ruimte voelt best sfeervol. Het is een leuke avondvulling voor een groepje, maar zeker niet elke week. Voor de Utrechtse horeca is het in ieder geval een frisse toevoeging.

Eindcijfer: 7