In Grand Hotel Karel V, waar binnenkort een nieuw tijdperk aanbreekt met de komst van een nieuwe chef-kok, zit nog een tweede restaurant dat vaak over het hoofd wordt gezien: Brasserie Goeie Louisa. Je kunt er in de prachtige tuin lunchen of binnen dineren bij de open kloosterkeuken, met fantastisch tegelwerk. ’s Avonds kies je uit een drie- of viergangenmenu, of gewoon à la carte. Net iets minder chic en uitgebreid dan Karel V zelf, maar wel op hoog niveau. Wij hebben een bijzondere band met Karel V — ons biertje stond er onlangs op de tap — maar Ger was er nog nooit geweest.

Beluister de podcastrecensie van Eten wat de podcast over Brasserie Goeie Louisa

De kapperschool onder de restaurants

Ger noemt Brasserie Goeie Louisa het ultieme voorbeeld van een snelkookpan — of, beter gezegd, de kapperschool onder de restaurants. Het personeel is heel jong, de chefs zijn heel jong, en dat gaat gepaard met soms een foutje, maar ook met een heerlijk gevoel voor enthousiasme. Het voelt als een snelkookpancursus: ‘hoe werk ik straks bij Karel V’? Ze doen alles precies zoals het hoort in een duur, chic restaurant, terwijl de brasserie zelf gewoon een goed restaurant is zonder al het sjiek-de-friemelgedoe.

Maar dat het een opleiding lijkt, merk je ook: op een gegeven moment lag er geen bestek, en een bestelling kwam niet helemaal goed door. Maar met blije mensen aan tafel en daar word je alleen maar vrolijk van.

Lekker, maar de prijs…

Het eten was allemaal heel lekker — alleen vond Ger het de prijs niet helemaal waard. Het hoogtepunt was meteen het voorgerecht: een heerlijke, vettige, daadwerkelijk biologische zalm, goed bereid en heel smaakvol — heel wat anders dan de zalm die je tegenwoordig overal relatief goedkoop eet. Daarna gnocchi met zwarte knoflook, en als dessert een hele rare grote soes met chocomousse.

Jelle was er eerder, aan het einde van de zomer, en had heel andere gerechten: forel met forelkuit, als voorgerecht maïskip met mergbeenboter, en een dessert met bramen. Het eten is zeker niet slecht — integendeel, het is hartstikke goed. Maar de verrassing was laag. Niet spectaculair, het deed hem eigenlijk niks. Is er een gerecht dat je gaat onthouden? Nee. En dat is precies het verschil met Insolence, waar de fazant Jelle nog lang zal bijblijven.

Waar je wél voor komt: de setting

Wat je bij je diner krijgt, is wel onvergetelijk. Je kijkt uit op de prachtige beeldentuin met een beeld van Karel V, je zit in een oude kloosterkeuken, en in de oude vloer zijn glazen platen gelegd zodat je naar beneden kunt kijken. Die hele setting overstijgt het middle-of-the-road-restaurant ruimschoots. Praktisch nadeel van zo’n historisch pand: je raakt onderweg naar de wc gegarandeerd de weg kwijt.

Het publiek is wel wat gegoede burgerij en zakenlui, geen frisse dertigers. Dat maakt het een beetje een zaken-dinerplek: iedereen die geen al te moeilijke eter is, vindt hier wel iets lekkers. Gers verwachtingspatroon lag hoog omdat het aan Karel V grenst, en op dat niveau werd het net niet waargemaakt — maar hij had er wel een heel leuke, gezellige avond. Mede doordat hij aan de bar in gesprek raakte met het personeel, en toen ging het al snel over de Muurligger: die verkocht heel goed, mensen waren echt fan.

Tip: de zondag van Louisa

Vond je het, net als Ger, eigenlijk net te duur? Dan is er de zondag van Louisa: een driegangenmenu voor 45 euro, waar het normale driegangenmenu 57 euro kost. Je krijgt dan dezelfde ervaring — het bijzondere pand, de bijzondere omgeving, de enthousiaste mensen — voor aanzienlijk minder. En voor wie het nu te koud vindt: in de lente kun je op het terras zitten en zelfs petanquen op het verborgen baantje in de tuin.

Ger: 7,9
Jelle: 7,9
Gemiddeld: 7,9

Een goed restaurant met een onvergetelijke setting — ga er zeker een keer heen om het te proberen. In dezelfde aflevering bespraken we Insolence, van hetzelfde niveau maar heel ander karakter.