Een Française, een Nederlander en een gezamenlijk avontuur in Amerika. Het klinkt als het begin van een slechte mop, maar het is het verhaal achter misschien wel de leukste nieuwe aanwinst van de Utrechtse horeca. Op de hoek bij de F.C. Dondersstraat openden de Franse Apolline en de Nederlandse Niels onlangs Insolence: een Frans restaurant waar het draait om goed eten, mooie wijnen en vooral genieten van het leven. Ze werkten samen in een driesterrenrestaurant in San Francisco, en nemen al die ervaring nu mee naar Utrecht. Ger durft het hardop te zeggen: dit is nu al de horeca-ontdekking van 2026.
Beluister de podcastrecensie van Eten wat de podcast over Insolence
Wat betekent Insolence?
Brutaal. Al moet je het niet lezen als “ik schop alle spullen door de woonkamer”-brutaal; het is een homage aan hun dochter, in de zin van eigenzinnig en brutaal. Een wat onopvallende naam voor een zaak, en daar zijn ze zich ook van bewust, want de uitstraling van Insolence is (nog) niet per se eigenzinnig.
Geen concept, gewoon heel goed eten
Ze zitten op de plek van het weinig succesvolle Proeflokaal Donders, en hebben het interieur gewoon overgenomen — niet omdat ze het zo mooi vinden, maar omdat ze vooral wilden beginnen. Eerst even zo, en dan gaandeweg aanpassen zoals ze het echt willen. Dit is geen concept-restaurant: het is gewoon een heel goed Frans restaurant met een grote voorliefde voor wijn. In de vensterbank staan overal flessen, allerlei soorten, en ertussen liggen kookboeken die het niveau en de ambitie verraden — Noma en zo, maar ook een Donald Duck uit 2019, vermoedelijk van de dochter.
Ze willen nadrukkelijk geen fine dining zijn, geen stijfheid. Zelf omschrijven ze het als bistronomie: de synergie tussen bistro en gastronomie, in een ongedwongen setting. En die sobere uitstraling mogen ze wat ons betreft gewoon lekker houden en hooguit geleidelijk verbeteren — vooral niet opeens heftig veranderen.
De kaart: lunch is diner
Ger was er tijdens de lunch, en werd meteen blij van het beste detail: de lunchkaart is exact hetzelfde als de avondkaart. Je kunt dus gewoon uitgebreid dineren tussen de middag, met een goed glas wijn erbij. De zus van de eigenaar — ook een Française, een weekendje over om in de bediening te helpen — loste de wijnkeuze charmant op: in plaats van één fles gaf ze gewoon twee wijnen die op elkaar leken, uitgebreid proeven, en dan zelf kiezen.
Ger at een voorgerecht van prei in terrinevorm met karnemelk — ongelooflijk lekker — en als hoofdgerecht zeeduivelstaart met salsa macha: een lekker pittig zeeduiveltje met een fantastische jus. Geen gedoe over “bent u bekend met ons concept”, gewoon heel goed eten bij normale mensen. Prijskaartje: 135 euro voor een uitgebreide lunch met voorgerecht en wijn voor twee. De kaart is trouwens gewoon een ouderwets A4’tje, geen hip AI-postertje. Een hoofdgerecht short-rib kost 30 euro, de zeeduivelstaart 34, en voor twee personen kun je een côte de bœuf van 85 euro nemen — voor een côte de bœuf niet bijzonder veel.
Fazant — wanneer zie je dat nog?
Jelle ging ’s avonds, en at zich door bijzondere gerechten heen: zijn tafelgenoot nam de kalfstong als voorgerecht, hij koos de zwezerik met gember, wortel en sherry. Niet iets wat je dagelijks naast de yoghurt zet. Als hoofdgerecht de fazant — een van de twee deelgerechten, naast de côte de bœuf. Verrukkelijk, al zat het hem minder in de fazant zelf dan in alles eromheen: geroosterde appel, bloedworst, een heerlijke saus en pommes amandine (aardappelbolletjes met amandel). Een bord met allemaal lekkere dingen die perfect bij elkaar passen, zonder schuimpje hier of toefje daar.
Dit is Franse keuken, maar niet van het type waar een enorme botersaus overheen wordt gegooid — subtieler, verfijnder, die San Francisco-ervaring. Eén kanttekening van Jelle: zo goedkoop is het nu ook weer niet. Zijn fazant kostte 82,50 euro, het kleine voorgerechtje 24, en er is vermoedelijk geen voorgerecht onder de 15 euro. Met diner én dessert tikte hij ruim 200 euro aan. Maar, voegt hij er direct aan toe: dat is het waard.
Conclusie
Klein, Frans en intiem — laat het vooral zo blijven. Heel goed eten zonder dat je doorhebt dat je in een pretentieuze tent zit. Geen onnodige opsmuk. In dezelfde aflevering bespraken we een restaurant van hetzelfde niveau maar van een heel ander karakter: Brasserie Goeie Louisa bij Karel V.
Ger: 8,9
Jelle: 8,5
Gemiddeld: 8,7
Oui, oui, monsieur.
