Een panuozzo is geen pizza. Tenminste, niet helemaal. Het komt uit Napels en zit ergens tussen een pizza en een sandwich in: een luchtig, langgerekt brood, gebakken als pizzadeeg en daarna opengeklapt en rijkelijk gevuld. In Italië is het streetfood, snel, stevig en vooral bedoeld om zonder gedoe op te eten. In Nederland zie je het nauwelijks. Totdat O’Panuozzo in Utrecht opdook. Maar stiekem moet je daar gewoon een fantastische pizza eten.

We gaan even een aantal jaar terug. In 2020 probeerden we alle pizzeria’s van Utrecht te testen om er één tot de beste te kronen. Dat werd uiteindelijk Pizza Cita, die kort daarna verdween, waarna Basta Così de titel overnam. Maar ergens daarna is O’Panuozzo zich stilletjes in dat rijtje gaan mengen. Dat zegt eigenlijk alles. De pizzeria kent inmiddels drie vestigingen, waaronder eentje op de Voorstraat en op de Van Sijpestijnkade.

De vestiging aan de Mariaplaats is klein. Echt klein. Je zit dicht op elkaar, tafeltjes staan praktisch tegen elkaar aan en de bediening beweegt zich als een soort gecontroleerde chaos door de ruimte. Mensen moeten opstaan zodat anderen langs kunnen, stoelen schuiven constant, en als je pech hebt zit je precies op een plek waar je elke vijf minuten even moet opschuiven. Maar het gekke is: dat stoort nauwelijks.

Sterker nog, het draagt bij aan de ervaring. Want O’Panuozzo voelt als een plek die precies weet wat het wil zijn. Geen gestileerde Italiaanse droom, geen concept dat bedacht is door een brandingbureau, maar gewoon een drukke, warme, licht chaotische pizzeria waar het draait om eten en energie.

De inrichting helpt daar enorm bij. Overal hangen vaantjes, voetbalshirts, kleine details die samen een soort ongepolijste Italiaanse sfeer neerzetten. Het is niet perfect, het is niet strak, maar het voelt wel echt. En dat is precies wat veel andere plekken missen. Waar je bij sommige ‘Italiaanse’ restaurants vooral een Nederlandse interpretatie van Italië krijgt, lijkt O’Panuozzo daar weinig boodschap aan te hebben. Dit is geen plek die zich aanpast. Dit is een plek die gewoon doet.

En dan de pizza.

Want uiteindelijk draait het daar natuurlijk om. En die is, simpel gezegd, heel goed. Dunne bodem, goede ingrediënten, niet overdreven ingewikkeld maar wel precies goed. Een pizza met burrata erop voelt als een cadeautje, zonder dat het pretentieus wordt. Je zit daar, je eet, en je denkt: ja, dit klopt gewoon.

Wat ook opvalt is dat het tempo hoog ligt. Tafels worden snel weer gevuld, mensen eten, vertrekken, maken plaats voor de volgende lichting. Dat zorgt voor die constante dynamiek in de zaak. Het is geen plek waar je drie uur blijft tafelen. Het is een plek waar je komt, goed eet en weer doorgaat. En toch wil je eigenlijk blijven hangen.

Misschien is dat wel de grootste kracht van O’Panuozzo. Het voelt levend. Rommelig soms, druk altijd, maar nooit doods of bedacht. In een stad waar steeds meer horeca op elkaar begint te lijken, is dat opvallend verfrissend.

Is het perfect? Nee. De ruimte is krap, de logistiek soms onhandig en als je op zoek bent naar rust of privacy, zit je hier verkeerd. Maar dat is ook niet de bedoeling.

Dit is pizza zoals pizza bedoeld is: snel, goed en in een ruimte waar het een beetje schuurt.

Eindcijfer: 8,2

O’Panuozzo is geen rustige avond uit, maar wel een van de beste pizza-ervaringen in Utrecht. Druk, chaotisch en precies daarom zo goed.