Een urban oase met boho vibe. Dat is wat Loft 88 claimt te zijn — het restaurant op de Voorstraat, in het oude pand van Tiger Mama, met inmiddels vestigingen in Bilthoven en IJsselstein en een vierde onderweg in Bussum. Wij gingen kijken of die urban oase ook op het bord terugkomt. Het antwoord kwam pas na vijftig minuten.

Beluister de podcastrecensie van Eten wat de podcast over Loft 88

Wat ís een urban oase met boho vibe?

In Jelles hoofd, voordat hij er was: loungebanken en een dj die ontzettend inwisselbare muziek draait. De loungebanken waren er, de dj niet — maar het was dan ook dinsdagmiddag. Zand op de grond hadden ze ook niet. Wat er wél is: beige. Heel veel beige. De zandkleur is nadrukkelijk aanwezig, en we vermoeden dat de nieuwe vestiging in Bussum ongetwijfeld ook beige wordt.

En waarom Loft 88? Daar is lang over nagedacht. Eerst dachten we aan een of ander urban gebouw in New York, maar het antwoord is vermoedelijk simpeler: een eerdere vestiging zat tussen Utrecht en De Bilt in en op nummer 88 — inmiddels de plek van de AZC-opvanglocatie. Dat was overigens niet beige, maar zwart.

Het terras is echt goed

Hier zijn we onverdeeld positief. Dit is de plek van Tiger Mama, en die begon ooit met dat terras aan de zijkant, richting de Breedstraat. Daarvoor was het stoep of fietsparkeerplek. Toen Tiger Mama het aanlegde, was het wat ons betreft het treurigste terras van heel Utrecht. En nu? Nu zit je daar eigenlijk heerlijk. Mooi afgekaderd met planten en loungebanken, een beetje afgesloten, maar je hoort nog steeds de schreeuwende dronkaards en de gekkies van de Voorstraat. Dat vonden we juist leuk.

Wel een praktische kanttekening over die loungebank: je zakt er zo diep in weg dat eten er niet in lukt. Rechtop zitten dus, en loungen kan niet meer. Vanaf die plek heb je schuin uitzicht op Mr. Jack’s, en dat is gek maar leuk tegelijkertijd.

Vijftig minuten op een lunch

Besteld: een focaccia met prosciutto en een steenovenpizza met venkelsalami. En toen kwam het eten niet. Vijftig minuten tot een uur wachten — bij de lunch is dat dodelijk. Er waren vier, vijf tafeltjes bezet. Niet druk dus, en op een gegeven moment was de conclusie onvermijdelijk: ze zijn ons vergeten.

De verklaring kwam pas bij het afrekenen, en alleen omdat we ernaar vroegen: de wifi valt soms weg, en dan komt de bestelling niet door. Compensatie? Niets. Geen korting, geen kopje koffie, niets. Het gaat niet eens om wat je krijgt — het gaat erom dat je er even aandacht aan besteedt.

Daar zit het probleem bij Loft 88, in ieder geval wat wij meemaakten. Er staan studenten in de bediening, hele vrolijke en enthousiaste mensen, maar met weinig ervaring, en het lijkt ze ook niet zoveel te doen. Er is niet het gevoel dat er één gastheer, gastvrouw of floormanager rondloopt die de zaak beheert. Anders had iemand met vijf bezette tafeltjes toch wel doorgehad dat er iets misging. Dat kunnen de oprichters beter doen.

En het eten?

Fascinerend genoeg: de eerste hap was echt lekker. Maar naarmate de tijd verstreek, drong het door dat het eigenlijk net niks is. Op die pizza zat op de een of andere manier heel veel knoflookolie — dagen later ruik je het nog — en de bodem was net te droog. Het brood van de focaccia was oké, maar ook niet bijzonder, en daar betaal je dan 14,50 euro voor. Geen rare prijs, maar toch.

Ger lunchte er ook en nam een clubsandwich, om de simpele reden dat er chips bij zit. Sinds een tijdelijke verhuizing naar  Spanje met het gezin, waar bij élk broodje chips zit, werkt dat als een pavlovreactie. De sandwich zelf was niet indrukwekkend, en de chips — dat moest even opgeschreven worden — waren een tikkeltje oud.

Van de urban oase met boho vibe is op het bord weinig terug te vinden. Het is een dertien-in-een-dozijnmenu: focaccia’s, pizza’s, salades, een burger, pancakes. Gewoon wat iedereen lekker vindt. Ook het dinermenu — entrecote, zeebaarsfilet, fish and chips — wordt niemand echt wild van. Het enige wat opvalt is de Peruaanse kip.

Waarom het toch werkt

Het is een franchise met vier vestigingen, en overal een succes. Dat komt vooral door de uitstraling: het boho design is wel lekker. Licht, vrij, open. Daardoor voelt het meer als een lunchtent dan als een avondzaak — al zit je er ’s avonds op dat terras ongetwijfeld ook prima.

Maar als het eten net niks is, het ontzettend lang duurt en dat vervolgens niet wordt gerepareerd, dan ga je toch anders weg. We geven niet opeens een acht als het volgende drankje van de zaak is. Het is common sense.

Cijfer: 6,3