Kasvio zat jarenlang verscholen in de Metaalkathedraal in Leidsche Rijn. Mooi concept, maar ver weg. Gelukkig verhuisden ze onlangs naar de Witte Vrouwenstraat — naar het pand waar jarenlang het Surinaamse restaurant Pomo zat, nog zo’n iconische plek. Hoe zijn de opvolgers? Dat was de vraag. Het antwoord is genuanceerder dan verwacht.
Beluister de podcastrecensie van Eten wat de podcast over Kasvio
Je fietst er zo langs
Kasvio heeft geen terrasje of iets, geen verlokking van buitenaf. Het pand is van buiten vrijwel identiek aan het oude Pomo: dat roodpaarsige, iets donkere interieur. Binnenkomen helpt maar beperkt, de verlichting is ietwat kil, de aankleding kaal en niet bijzonder. Misschien Fins minimalisme, want de twee eigenaressen hebben een Finse achtergrond. Misschien gewoon sober. Hoe dan ook: het is geen sfeervol restaurant. Op de muur hangt een schilderij met de tekst Soy vegan, porque soy anarquista — vrij vertaald: ik ben vegan omdat ik een anarchist ben. Niet het meest uitnodigende welkomstwoord voor de niet-vegan gast die nieuwsgierig binnenwandelt.
Ga je naar de wc, en je opent de verkeerde deur, dan sta je oog in oog met de wasmachine en de rotzooi. Dat is allemaal niet helemaal hoe het hoort.
Maar dan begint het eten.
Nul tofu, vijf gangen
Ger nam het vijfgangenmenu met wijnpairing. Zijn hoogtepunt: barbecued watermeloen met een mosterd-zure roomschuim die het tafelgesprek domineerde. Een absolute topper. Bij Jelle? Barbecue oesterzwammen met asperges in een saus van geoxideerde zonnebloempitten — gemaakt met baking soda. En seitan dulce-zeewiergehakt, het soort gerecht dat je thuis nooit maakt en in de meeste restaurants ook nooit tegenkomt.
Minder sterk: de aardappelknödel met brandnetel. Lekker, maar geen finest hour voor fine dining. Het is daarmee een beetje een hit-or-miss tent. Je eet dingen die je wellicht nooit eerder at, en soms zit er iets tussen dat niet helemaal jouw smaak is. In dit type restaurant is dat inherent, en je kunt dat niet puur als tekortkoming zien.
De sommelier en de wijn
De alcoholvrije pairing was fantastisch — kombucha’s en andere bijzondere dranken die goed aansloten bij de gerechten. De wijn viel een beetje tegen. Een Amerikaans sommelier aan tafel, een hindoestaanse chef die af en toe de zaak rondgaat — het team is divers en vermoedelijk voor een groot deel overgekomen vanuit Leidsche Rijn, want ze zijn zichtbaar goed op elkaar ingespeeld.
Prijskaartje
270 euro voor twee personen. Dat is een serieus bedrag. Ger vindt het een tikkeltje te veel voor wat hij heeft gekregen. Jelle zat halverwege de avond op een 9 — maar de teleurstellende gerechten en de wat slappe wijn brachten hem terug. Zijn vriendin gaf wilde wel hoger zitten. Goed, het zal altijd vol zitten, want er is een publiek voor vegan fine dining en dat publiek is bereid te betalen. Of je daar als niet-vegan ook van geniet? Ga er, vooral, met een open maag en een brede smaak naartoe.
Eindcijfer: 7,9
