Onder de Oudegracht, in een karakteristieke werfkelder, belooft Osteria Emilia een stukje Emilia-Romagna — de regio van Bologna, van ragù, van echte Italiaanse keuken. Een mooie belofte. Wat je krijgt is een concept-restaurant dat op Instagram er beter uitziet dan op je bord smaakt.
Beluister de podcastrecensie van Eten wat de podcast over Osteria Emilia
(aflevering beschikbaar via Spotify)
Over Osteria’s en wat ze zouden moeten zijn
Een osteria is van origine een eenvoudige herberg of wijnbar waar reizigers wijn dronken en soms hun eigen eten mee naar binnen namen. Vandaag de dag: een informeel, gezellig restaurant met betaalbare lokale gerechten. Dat klinkt prachtig. Emilia noemt zichzelf een osteria, maar is in de praktijk gewoon een restaurant dat ooit door mensen is bedacht die weleens in Italië zijn geweest en dachten: osteria, dat klinkt lekker onbekend.
De werfkelder is mooi verbouwd. Buiten rood-witte tafelkleedjes, binnen een verzorgde ruimte. En dan zie je de Italiaanse posters aan de muur en vast ook wel ergens een sinaasappelcitroenboom ergens in een hoek geplant. Niks dat gevoel van een echte osteria, van lange gemeenschappelijke tafels en eerlijk huisgemaakt eten. Het had zo mooi kunnen zijn aan de Oudegracht. Dat doen ze niet.
Bruschetta. Bruschetta.
De ober vraagt of je een bruschetta wilt. Niet brusKEtta, maar bruschetta. Misschien een detail, maar in een zaak die zichzelf profileert op Italiaans erfgoed zegt het iets. De ene ober is ongeïnteresseerd, de andere is enthousiast maar een tandje te aanwezig, en staat te vertellen terwijl hij consequent een andere kant op kijkt. Bediening die varieert per avond en per tafel, maar nergens echt ons blij maakt.
Jelle was er met zijn twee neefjes nadat reserveren bij O’Panuozzo mislukte — annuleringskosten vereisten een creditcard, dus plan B. De vegetarische neef bestelde kleine hapjes: wat brood met dip en frietjes. Die waren binnen tien minuten op, waarna hij twintig minuten toekeek terwijl de rest nog moest beginnen. Geen aanbod van de bediening om te wachten, geen excuus, geen vraag of het zo gewenst was. Het restaurant zat op dat moment vrijwel leeg.
De pasta en de cocktail
Jelle nam de pasta bolognese ragù — de signature van de regio, dus. Het was niet slecht, maar het voelde alsof hij bij iemand thuis at die aardig kon koken. Pasta die net niet helemaal op smaak was, een saus die flauw bleef. En dat voor 21 euro. Een van de neefjes had dat goed gezien: de helft van wat je betaalt, zei hij, is voor de sfeer en de foto.
De alcoholvrije Aperol Spritz was niet geroerd. Gewoon bij elkaar gegooid in een glas. Eén neefje nam een slok en verklaarde het het smerigste wat hij ooit had gedronken. Dat is een tikje streng, maar het feit dat het niet geroerd was klopt gewoon.
Ze hebben tien soorten espresso martini op de kaart, met kaneel, tiramisu en andere variaties. Het zijn leuke ideeën. Of ze ook goed worden gemaakt, is op grond van de alcoholvrije spritz een open vraag.
Voor wie
Dagjesmensen die aan de gracht willen zitten, die worden bediend. Het terras zit altijd vol, de binnenruimte niet. Emilia is geen bistro met ziel, geen osteria met een verhaal achter elk gerecht. Het is een concept, netjes uitgevoerd, en dat is precies genoeg om er mee weg te komen. Voor dagjesmensen, althans.
Eindcijfer: 5,9
