Een snackbar met haast meer planten dan frikandellen. Chris Lunch en Snacks zit op de Jan van Scorelstraat, vlak bij het Wilhelminapark en de Jan Primus, en is wat Jelle betreft gewoon de beste snackbar van Utrecht. Een Griekse snackbar met een fijn terras, een verrassend uitgebreide kaart en bijzondere dagschotels. Ger was er nog nooit geweest en had bij binnenkomst maar één ding te zeggen: dit is geen snackbar.

Beluister de podcastrecensie van Eten wat de podcast over Snackbar Chris

Is dit wel een snackbar?

Daar begon de discussie mee, en die is nog altijd niet beslecht. Het enige waarop je de claim kunt baseren, aldus Ger, is dat er een counter staat en dat je er frikandellen kunt bestellen. Voor de rest heeft het veel meer de vibe van een Grieks eetcafé met een deli. Je kunt er namelijk een fles wijn kopen — en wanneer koop je bij een snackbar nou een fles wijn, behalve dan de allergoedkoopste die ze bij de Aldi hebben ingeslagen?

Jelle houdt vol: het is óók een snackbar. De klassieke vitrine is er, met de lichtbakken en de frikandellen en de gyros. Maar loop je er langs, dan denk je geen moment dat het een snackbar is. Er staat een puntzak buiten, ja, maar er staan vooral heel veel planten en er is een gezellig terrasje. Binnen zitten houten tafeltjes en veel foto’s aan de muur — geen lelijke plastic tafels onder de saus, waar je hand aan blijft plakken. Het zou zomaar een gezellig eetcafé kunnen zijn.

Belangrijk detail: een snackbar stinkt vaak. Chris zeker niet. Gewoon een prima, natuurlijk geurtje. Daar kun je rustig zitten.

Wat we aten

Ger nam een pita kip en, als connaisseur van het genre, een frikandel speciaal. De presentatie is bijzonder goed — het ziet er gewoon lekker uit. De pita kip was een absolute aanrader: heel goed gegrild, precies een klein beetje zwarte randjes, dat touchje grilligheid, met heerlijke tzatziki erop. Helemaal blij.

Maar dan de frikandel speciaal, en daar moeten we kritisch zijn. De correcte bereiding: frituren, doormidden snijden, mayo, ketchup of curry en uitjes. Hier zat het sneetje er waarschijnlijk al in vóór het frituren, en ze combineerden grove rode uitjes met gewone uitjes. Dat fenomeen van lekkere grove uitjes snappen we, maar bij een frikandel speciaal horen natuurlijk gewoon goedkope  frikandeluitjes. Het was smaakvol, maar Ger zou hem stiekem liever eten bij zijn gewone gore snackbar. Zo werkt dat nu eenmaal.

Jelles go-to is de pita sisalicious: vegetarisch, met feta en gegrilde groenten. Heerlijk. En er zijn dagschotels, allemaal zichtbaar in de vitrine — soms zelfs moussaka, afhankelijk van wat ze die week gemaakt hebben.

Het mysterie Chris

Research doen over Snackbar Chris levert vrijwel niets op. Waarom heet het Chris? Je denkt misschien: de eigenaar heet Chris. En ja, die heet vermoedelijk ook echt Chris — al kon Jelle dat nergens bevestigd krijgen. Het had zomaar iets anders kunnen betekenen — een verwijzing naar zijn broer, bijvoorbeeld. Een beetje zoals bij Ana’s Meze & Mangal, waar we altijd dachten dat die mevrouw Ana heette, tot bleek dat het gewoon “moeder” betekent.

Wat je online wél vindt: stapels lovende recensies van studenten van het University College, dat vlakbij zit. Voor een student is het spotgoedkoop, en je eet er een goede pita die niet per se heel ongezond is. Qua calorie-inname misschien wel, maar u begrijpt het punt.

De verpakking, ook belangrijk

Eén van de grootste ergernissen bij het afhalen van friet: die zak die zompig is geworden tegen de tijd dat je thuis bent. Bij Chris hebben ze geen gore plastic tasjes, maar dikke papieren tassen. Wie in de buurt woont, haalt hier gegarandeerd altijd zijn friet. Zou Ger ervoor omfietsen? Nee, dat dan weer niet.

Conclusie

Een high-end snackbar, deli of zelfs kwalitaria… Hoe je het ook noemt: als je in de buurt woont, is dit gewoon je plek.

Jelle: 8,0
Ger: 7,8
Cijfer: 7,9