Sommige horecaplekken hebben een verleden dat moeilijk los te laten is. De Kleine Baron was jarenlang zo’n plek. Niet per se geweldig, maar wel een vaste waarde in de buurt. Je ging erheen omdat het er was, niet omdat het moest.

En dan komt er ineens iets nieuws.

The Bee’s Hive heeft zich gevestigd op die plek en probeert duidelijk een andere richting op te gaan. Frisser, leuker, beter. Maar ook met een verhaal. Want waar veel nieuwe zaken vooral inzetten op uiterlijk en uitstraling, lijkt hier ook echt een poging gedaan om iets op te bouwen dat meer is dan alleen een eetcafé. Dat voel je bij binnenkomst.

Het is niet meer dat oude, wat sleetse buurtgevoel. Er zit energie in. Alsof er opnieuw is begonnen. Alsof iemand heeft gedacht: dit kan beter. En dat is op zich al winst. Tegelijkertijd is het nog zoeken.

The Bee’s Hive is namelijk duidelijk nog in ontwikkeling. Je merkt dat dingen nog niet volledig zijn ingesleten. Dat het nog niet die vanzelfsprekendheid heeft van een zaak die al jaren draait. En dat is helemaal niet erg, maar het zorgt er wel voor dat het geheel nog niet altijd even soepel voelt.

Wat wel werkt, is de intentie. Mensen zijn enthousiast en extreem behulpzaam. Zo vriendelijk, dat je je bijna afvraagt of het geen truc is. Het wil daarmee vooral een plek zijn waar je terecht kunt. Met vrienden, met familie, misschien zelfs met kinderen. Een soort moderne buurtplek, maar dan zonder de sleetsheid die dat woord soms met zich meebrengt.De vraag is alleen: onderscheidt het zich genoeg?

Want Utrecht heeft inmiddels genoeg plekken waar je ‘gewoon goed’ kunt eten. En om daar echt tussenuit te springen, moet er iets zijn dat blijft hangen. Iets waardoor je denkt: hier wil ik nog een keer heen.

Achter The Bee’s Hive zit tegelijkertijd een verhaal dat net wat verder reikt dan Zuilen alleen. De familie achter de zaak komt oorspronkelijk uit Zuid-Afrika, waar vader Alan al zo’n 45 jaar in de horeca werkt en de rest van het gezin er vanzelf in mee rolde. Via omwegen – en met een tussenstop bij Kurkuma – belandden ze weer in Nederland, mede omdat moeder Sylvia hier haar roots heeft.

De naam van de zaak gaat nog verder terug: ooit werd hun achternaam Backström op een paardenboerderij simpelweg afgekort tot “The B’s”, wat jaren later op markten uitgroeide tot “The Bee’s Hive” – een plek waar alles samenkomt, zoals in een bijenkorf. Het klinkt misschien wat romantisch, maar het past wel bij de ambitie die je hier voelt: een familiezaak waar gastvrijheid centraal staat en waar ze vooral een plek willen creëren waar iedereen zich welkom voelt.

Misschien zit het in het verhaal achter de zaak. Misschien in de rol die het in de buurt kan gaan spelen. Misschien in de ontwikkeling van de overwegend Zuid-Afrikaanse kaart. Maar op dit moment voelt het vooral als een plek met potentie, meer dan als een plek die er al volledig staat. En dat maakt het lastig om hard te oordelen.

Want je ziet wat het kan worden. Je voelt dat er iets wordt opgebouwd. Maar je merkt ook dat het nog niet helemaal af is. En dat is prima, zolang die groei er blijft.

Voor nu is The Bee’s Hive vooral een interessante nieuwe speler. Geen reden om meteen de hele stad door te fietsen, maar wel een plek om in de gaten te houden.

Eindcijfer: 7,6