Voor een bepaalde generatie Utrechters zal Villa Orloff altijd het pand blijven waar ooit Heeerenplein zat — de ietwat kakkeneuze studentenkroeg waar je op maandagavond voor een appel en een ei jezelf volledig in het ongerede kon drinken. Dat verleden is weg, maar de plek is gebleven. En wat er nu zit is, eerlijk gezegd, beter.

Beluister de podcastrecensie van Eten wat de podcast over Villa Orloff

Drie Orloffs, één favoriet

Voor wie het niet weet: er zijn drie Orloffs in Utrecht. Café Orloff op het Wed — de klassieke, met het tafeltje waar Dick Bruna altijd tekende. Orloff aan de Kade en Villa Orlof, vlakbij de Schouwburg. Die staat op één.

De reden is simpel: Jelle komt er veel te vaak. Zondagochtend met een krant en een cappuccino. Doordeweeks als er snel iets gegeten moet worden voor het theater. Met zijn vriendin, met zijn moeder, met mensen die iets moeten bespreken. Villa Orloff past bij alles, en dat is zeldzaam.

De sfeer die je niet verwacht

Van buiten is het wat afgesloten, een heg rondom het terras. Maar als je er eenmaal bent, begrijp je het: lampjes, heaters, een warme cocon midden in de stad. Ger vergelijkt het met een hip hostel in Azië. Jelle snapt de vergelijking niet helemaal, maar geeft toe dat de sfeer warm en uitnodigend is.

Binnen is het groter dan je verwacht. Hoog plafond, koperen en gouden details, oude zwart-witfoto’s van het pand zelf aan de muren. Een gedicht van stadsdichter Ingmar Heytze op de wand. En dan staat er boven de wc in grote neonletters Dames | Heren, terwijl er elders een gigantische pizza-oven uitpuilt. Grandeur met een knipoog.

Eten: prima, maar niet het sterkste punt

De pizza’s en flammkuchen zijn goed. Minder voorspelbaar is dat de soep (7 euro, kopje, winter) een van de beste redenen is om er te komen. Niet de beste soep van Utrecht, maar goed genoeg, warm genoeg, en je zit er lekker bij.

Ger bestelde de plank — een Pesca-variant met garnalen, gamba’s, gerookte zalm, kroketten, Amsterdams zuur en groenten. De oesters waren smaakvol maar zacht, weinig uitgesproken. De gerookte zalm was het probleem: meer aangebakken dan gerookt, een beetje merkwaardig van structuur. En ja, onder het eten zat een papiertje. Dat is een oud zeer bij Ger, en hij heeft er inmiddels een heel Instagram-debat over gevoerd. De horeca is gewaarschuwd.

Voor wie en wanneer

’s Ochtends zitten er mensen van boven de vijftig met een krant. ’s Middags is het terras gevuld met een heel ander publiek. ’s Avonds studenten, of studenten met hun ouders die komen kijken hoe het ermee gaat. De doelgroep bestaat eigenlijk niet. Het is een stadscafé in de beste zin.

Goede koffie — dat verbaast mensen, want je verwacht hier geen specialty. Maar het is er. En dat telt.

Eindcijfer: 7,5