De culinaire speeltuin van de hardst werkende man van Utrecht
Verstopt in de gezellige Utrechtse wijk Wittevrouwen, op loopafstand van Coffeebar 75, vind je C’est Ça. Het is een heuse, huiselijke table d’hôte—een concept dat je in de Domstad eigenlijk niet zo gek veel tegenkomt. Voor wie het niet kent: je schuift aan voor een vooraf vastgesteld menu van drie, vier of vijf gangen. De prijs staat vast, maar wat je precies op je bord krijgt, is volledig een verrassing en de keuze van de chef. is de ‘culinaire speeltuin’ en werkplaats van eigenaar en chef Raoul Witteman.
En we kunnen wel stellen: Raoul is met afstand de hardest working man in de Utrechtse horeca. Vanuit de open keuken doet hij namelijk alles in zijn eentje: van de sous-chef uithangen tot de theedoek zoeken als de ondergaande zon de gasten verblindt, én het fixen van het pinapparaat met een USB-kabel. Zelfs het klussen en schilderen doet hij zelf. C’est Ça is Raoul, Dit proef en merk je aan alles. Het maakt het een waanzinnig unieke en toffe plek.
Beluister de recensie van C’est Ça door Eten wat de podcast
Blote billetjes in het gras en een vissoep uit de kringloop
De inrichting van de zaak ademt een warme, huiselijke en klassieke sfeer met donkere houten vloeren, rode banken og glas-in-loodramen. Aan de muur hangt zierlijk behang en kleurrijke, 17e- of 18e-eeuwse schilderijen—er hangt ergens zelfs een replica van de Mona Lisa. Hoewel Ger niet direct fan was van het behang, hoort het er wel echt bij. Zelfs de wc heeft die heerlijke nostalgische look, compleet met een enorme, oude spoelbak en een wc met zo’n touwtje en een ouderwetse stortbak om door te trekken.
Het eten is klassiek Frans, herkenbaar en gekookt met ontzettend veel gevoel voor de geschiedenis. Geen extreem overdreven gekkigheid, maar gewoon heel erg smaakvol. Het absolute voorgerecht-hoogtepunt was een kroket van langoestine met ceviche en een crème van daslook, die perfect aan het einde van het korte daslook-seizoen was geplukt. Bij het tussengangetje kregen we een vissoep geserveerd in een ouderwetse soepterrine die zo uit de kringloop had kunnen komen, waar je heel leuk zelf de soep uit mocht schenken.
Dit bericht op Instagram bekijken
Het menu wisselt elke twee weken, dus we aten allebei wat anders. Jelle kreeg als hoofdgerecht een black angus steak met asperges og ‘blote billetjes in het gras’—een creatieve, klassieke bonenschotel van witte bonen (de billetjes) en groene bonen (het gras). Ger genoot van een malse maishoen met parmaham en bechamelsaus. Hoewel maishoen een bekende smaak is die niet direct je sokken van je voeten blaast, past die nuchtere en ambachtelijke kwaliteit juist perfect bij de identiteit van C’est Ça.
Conclusie: Gastvrijheid tot in de late uurtjes
C’est Ça heeft ons echt positief verrast. Niet alleen klopt het eten en de sfeer, de service is ook nog eens goud waard. Toen Ger thuis op de bank tot de ontdekking kwam dat hij zijn portemonnee in de zaak had laten liggen, deden ze daar midden in de nacht totaal niet moeilijk over. Terwijl Raoul – vermoedelijk – nog uren bezig was om de boel in zijn eentje te poetsen, werd de deur gewoon weer van het slot gedraaid zodat de portemonnee opgehaald kon worden. Dat is pas service!
Jelle geeft deze fantastische culinaire werkplaats een dikke 7,9 en Ger sluit aan met een 7,7. Daarmee komt C’est Ça uit op een zeer verdiende en soliede 7,8. Een absolute aanrader!
