Beluister de recensie van Eten wat de podcast

Van Derrick naar Uluwatu

Achter Ulu schuilt een verhaal: Het eigenaarspaar – de Tsjechische Nana en haar man Abhi – runde eerder al Blendhouse, het restaurant wat naast Ulu zit. Wie dat weet, snapt meteen waarom sommige gerechten op beide menukaarten terugkomen. De ruimte zelf ademt nog altijd een beetje Derrick: de bar op dezelfde plek, dezelfde pilaren, dezelfde trap. Maar de inrichting wil duidelijk elders zijn: gouden bestek, een houten dier boven de bar, een zebrakopdecoratie aan de wand en een espressokopje op een verhoogd plateautje. Bali in Utrecht, laten we maar zeggen.

Voor wie de Derrick niet meer kent, check deze hele oude video…

Asian tapas: het goede, het matige en de gyoza

Het menu draait om gedeelde borden, met prijzen tussen de veertien en zestien euro per gerecht. Wij bestelden breed: de bieten köfte met pompoencrème smaakte prima, de teriyaki chicken deed zijn werk en de creamy broccoli wings waren – laten we eerlijk zijn – ronduit lekker. Het lamsgebakje en de pork ribs completeerden een avond van hapjes die samen best een maaltijd vormen.

Dan de gyoza. Met een champignonsaus erbij, nogal opmerkelijk en ook weinig smaakvol. Weinig liefde erin, zou je kunnen zeggen. Het is een klein detail, maar in een zaak die zichzelf positioneert als iets met een serieuze keuken, telt elk gerecht mee. En dan is er nog de Mr. Donald Duck – een eendgerecht dat qua naam aangenaam verrassend is. Voor de nagerechten: de gulab jamun tiramisu is een vrolijke cross-over die je niet overal vindt.

Cocktails: ambitie, wisselende uitvoering

De cocktailkaart had onze volledige aandacht, wat gezien de Blendhouse-connectie logisch is. De negroni stelde teleur: de kleur was niet wat je verwacht, de smaak al evenmin. De old-fashioned arriveerde onder een miniatuur wijnvat dat rookt – visueel indrukwekkend, maar te rokerig van smaak. De klassieke martini daarentegen, besteld door Ger’s reisgezelschap, scoorde goed. De ambitie is er; de consistentie even niet.

Sfeer: donderdag versus vrijdag

Op een donderdagavond was het rustig – misschien té rustig. Geen entertainment, weinig dynamiek. Vrijdag is een ander verhaal: dan is het druk, gezellig en klopt de beleving die Ulu belooft. Het personeel is internationaal en enthousiast, met twee Spaanse heren die met overtuiging bedienen. Voor wie op zoek is naar meer, organiseert Ulu regelmatig livemuziekavonden.

Een kleine kanttekening richting de eigenaren: de AI-gegenereerde foto’s op de website zijn ons niet ontgaan. Wij hopen dat die op het moment dat u dit leest al vervangen zijn door échte beelden van het restaurant. Een zaak die zijn eigen verhaal waard is, verdient ook eigen foto’s.

Conclusie

Ulu, spreek uit: oeloe, heeft een goed fundament: een interessant concept, een mooie plek met een herkenbaar verleden en eigenaren die weten wat ze willen. De uitvoering is wisselend – sommige gerechten overtuigen direct, andere nog niet. Ga op vrijdag, eet de broccoli wings, bestel de martini en geniet van wat er goed gaat. Er is potentie genoeg voor een mooie toevoeging aan de Utrechtse horeca.

Eindcijfer: 6,6